Mijn Retort++ deelneming is er een project geweest met een hobbelige weg. Het concept waar ik mee starte, Automailer genaamd, bleek na onderzoek nauwlijks tot eigenlijk niet uitvoerbaar te zijn (lees vorige post’s). Omdat het Automailer project nogal uitwaaierde naar alle kanten en dat daarbij de nadruk teveel kwam te liggen op de wèl of níet haalbare techniek, heb ik er uiteindelijk voor gekozen om een ander Idee, welke ik al een tijdje heb, uit te werken.
Leerzaam en fascinerend is het om te leren dat ogenschijnlijke eenvoudige te analyseren problemen voor een computer, onmogelijk blijken te zijn. Neem bijvoorbeeld Traveling Salesman Problem probleem...
Bij het Automailer project bleek de extra persoonlijke informatie die het schrijven van een meer kleurijkere digitale correspondentie mogelijk zou moeten maken in bijvoorbeeld MS Word of Open Office , naar mijn inziens te weinig concrete of danwel ludieke uitkomsten te geven.
Helaas pindakaas.
Gelukkig had ik dus nog een ander project liggen waar ik al een behoorlijke poos mee bezig ben maar nog nooit helemaal tot een 100% af produkt heb uitgewerkt. Ik heb het dan over mijn i/saver idee, welke ik al tijdens mijn afstuderen in het jaar 2000 bedacht heb. Tijdens mijn afstuderen van de kunstacademie was ik in hoge mate geïntresseerd (en nu nog steeds eigenlijk) in het comprimeren en formaliseren van de wereld om ons heen. Elke persoon is opgebouwd uit allerlij codes en systemen van Dna, tot bloedgroepen maar ook unieke verzamelingen van setten banknummers, telefoonnummers en sofienummers. Je kan dus zegen dat elk mens naast zijn fysiek een net zo unieke uit codes en nummers opgebouwde verschijning heeft.
Door deze benadering te koppelen aan een ander systeem dat ook van moment naar moment een eigen niet meer terugkerende identiteit heeft; “de tijd” vond ik het een spannend idee om de excactheid van de formaliseringin extra op te blazen en te concentreren op één speciaal punt zodat deze numerieke verschijning een monumentale betekenis zullen gaan krijgen.
In het kort gezegd wilde ik tijdens mijn eindexamenbespreking met het jurerende docententeam welke, begon om 12.00 s’ middags, een hele wand grote berekening van mijn leeftijd op dat moment laten tonen. Een uniek nummer van Marco Theunissen geboren op 30 december 1973 om kwart over drie in de morgen. Een klokslag na 12.00 zou dit wandgrote nummer al geen betekenis meer hebben en afgedankt kunnen worden.
**Bedenkingen**
Het ultieme tekstanalyse programma
Een gevoel van persoonlijkheid in handgeschreven correspodentie terug brengen in de huidige digitale texttuele gevensoverdrachten was het uitgangspunt van Automailer project tijdens Retort++. Bij nader inzien blijkt dit toch wat ingewikkleder te zijn dan ik in eerste instantie had gedacht.
Ik ga dit in een volgende Blog-posting verder toelichten.
— Marco Theunissen 12-02-2007 01:06
**Automailer 0.1**
Het idee, of beter gezegd de eerste versie van Automailer is onstaan tijdens mijn studie op het Frank Mohr Instituut. Deze oorspronkleijke versie was de uitkomst van een onderzoek naar de mogelijkheden van dynamisch, kunstmatig vormgegeven onderdelen binnen een huisstijl en/of visuele identiteit.
Om het wat concreter te zeggen; de grafische vormgeving van een briefpapiertje, logo of ander huisstijluiting, die telkens wanneer hij wordt afgedrukt anders is in kleur, compositie en hiërarchie.
Een reeks door de ontwerper (ik in dit geval) in de computer opgestelde gedragsregels zor gt voor een constante aansturing van het kunstmatig vormgevingsproces.Hierdoor werden lettertypes, kolombreedtes en plaatsing van logo’s en adresgegevens in een bijna oneidige reeks van variaties tot nieuwe briefpapier ontwerpen gemaakt.
Een zichzelf vormgevend ontwerp met een constant verspringend ontwerpstramien dat soms deed denken aan een onlogisch schaakspel tussen de verschillende beeldende huisstijlonderdelen. Door de willekeurige keuzes nam het computerprogramma een objectieve houding aan. Goed, slecht, mooi of lelijk waren daarbij niet relevant, de nadruk ligt op de vrijheid die in oneindige reeks van mogelijkheden voorbij komt.
Proefprinten Automailer
Het spannende was dat de door de computer zelfstandig, maar wel aan de hand van de opgestelde gedragsregels, gemaakte ontwerpkeuzes en variaties bedacht, waarop ik zelf nooit gekomen zou zijn. Door alle kennis en theorie die je tijdens het uitoefenen van je vak opdoet, val je op een gegeven moment wat ten prooi zowel bewust als onbewuste aan de heersende conventies en je eigen esthetische ABC’tjes.
Daarom zagen de totaal onverwachte, en soms ook absurde ontwerpresultaten van Automailer er vaak uit als een persiflage op de goede smaak. Soms ook echter maakte het programma wel interessante beslissingen, die qua ontwerp een fris alternatief zijpad insloeg en zodoende leidde tot nieuwe oplossingen. Met behulp van deze eerste resultaten sleutelde ik weer wat aan de gedragsregels om bepaalde zaken weer wat aan te scherpen. Er onstand zo een interessant leerproces.
Omdat het programmeren van computers als grafisch ontwerper mij niet eigen was, begon ik met een vrij eenvoudig hardware/software set-up. Een oude zelf van losse onderdelen in elkaar gezette PC onder DOS (met nog zo’n zwartscherm) en daarbij een rattelende Dot-matrix printer die ik voor 2 euro op de kop had getikt bij de rommelmarkt in Eelde. Het programmeren deed ik in het QBASIC programma.
Juist deze simpelheid en de beperkte grafische mogelijkheden van een dot-matrix printer zorgen voor een focus op de ontwerpkeuzes en voorkwam dat ik snel zou gaan verzanden in allerlij details die nog niet aan de orde waren.
De rauwe ASCII prints van de negenpunts printkop op de kettingformulieren met van die gaatjes aan de zijkant en ook het luide snerpende geluid van de printer gaf het briefpapier ontwerp een geheel eigen karakter en een sterk jaren tachtig retro gevoel.
De relatie tussen de schrijver en geadresseerde Na allerlij dynamische vormgeving experimenten te hebben gedaan, ben ik met het Automailer project verder gaan inzoomen op het gedrag van de schrijver zelf.
Is het mogelijk om het gedrag van de schrijver, die de betreffende brief schrijft vast te leggen en kan daar vervolgens betekenis aan gegeven worden? Een simpele brief van een paar zinnen kan je binnen een paar tellen intikken maar als de inhoud heel erg gevoellig ligt zodat je elk woord moet afwegen en als de relatie tussen de schrijver en de geadresseerde bijvoorbeeld bij een sollicitatie brief voor je droombaam, erg precies komt doe je soms uren om tot deze paar zinnen te komen.
Kortom de heoveelheid tijd die aan een geschreven tekst wordt besteed is nooit aan de buitenkant te zien maar draagt daarintegen wel een belangrijke betekenis met zich mee.
Close up Automailer print 
— Marco Theunissen 12-02-2007 00:50
**Grunberg Vs.Van der Jagt**
Een praktijkvoorbeeld hoe aan de hand van een nauwkeurig tekstanalyse duidelijk de specifieke schrijfkenmerken van een auteur achterhaald kan worden, vond ik in dit interview met Arnon Grunberg in het tweede januari nummer van Intermediair.
Arnon Grunberg staat naast virtuoos schrijver te zijn, ook bekend om zijn neiging graag de draak te steken met een aantal dingen. En zo ook met journalisten en boekrecensisten.
In het jaar 2000 kwam de sterke debuutroman “De geschiedenis van mijn kaalheid” van Marek van der Jagt uit. Dit eerste boek van Marek van der Jagt won de Anton Wachterprijs van dat zelfde jaar. Wegens onduidelijke redenen wilde Marek niet in eigen persoon de prijs in ontvangst nemen. Door deze sterke mediaschuwheid was het een groot mysterie wie deze talentvolle nieuwe romanschrijver nu eigenlijk was. Maar volgens een aantal critici riekte het sterk naar Arnon Grunberg. Twee jaar heeft Arnon stelselmatig ontkend dat Marek van de Jagt en hij dezelfde persoon zijn.
Tenslotte heeft speciaal softwareprogramma de uiteindelijke doorslag gegeven door de verschillende boeken van ‘beide’ schrijvers te onderzoeken. Jammer Arnon maar uiteindelijk betrapt.
— Marco Theunissen 12-02-2007 00:00
